Uspomena

Roman norveškog pisca Olava Duna u ediciji „Svjetski pisci", u izdanju Nakladnog zavoda Ante Velzek iz Zagreba. Knjiga je objavljena u vreme Nezavisne Države Hrvatske, što je čini zanimljivom i kao izdavački dokument razdoblja. Tvrd uvez, 160 strana. Olav Dun (1876—1939) bio je jedan od najznačajnijih norveških romansijera prve polovine dvadesetog veka i višestruki kandidat za Nobelovu nagradu za književnost — 1925. godine bio je nadomak nje, kada je nagrada otišla Bernardu Šou. Poticao je iz ribarske porodice iz Namdalena, i ceo njegov opus izrastao je iz tog sveta: iz priobalnih zajednica u kojima se sudbina pojedinca ne može odvojiti od porodice, susedstva i mora. Dun je pisao na landsmolu, novonorveškom jeziku zasnovanom na seoskim govorima, i to je bio deo njegovog književnog opredeljenja — pisati o običnim ljudima jezikom koji je njihov. Njegova proza spaja psihološku pronicljivost sa gotovo epskom mirnoćom pripovedanja; likovi se ne objašnjavaju, nego se otkrivaju kroz postupke tokom godina i generacija. Tvrd platneni povez u tirkiznoj boji sa zlatotiskom. Hrbat je izbledeo i pohaban, platno je na ivicama izlizano, korice su čitave i drže knjižni blok čvrsto. Stanje je ocenjeno kao „dobro do veoma dobro"; prema fotografijama, to je poštena ocena — vidno korišćen, ali potpuno očuvan primerak.